نمی توان پذیرفت که دو چیز یا دو عمل یکی و یکسان باشد.هر عملی یک نو آوری است.با وجود این تمامی نظم و سازمان تفکر و زبان تصدیق ساده این نا-یکسانی را انکار می کند.
ما می توانیم عالم را صرفآ با ساده کردن آن به حد تصورات مبتنی بر یکسان انگاری که به کمک طبقه بندی تقسیم به انواع و رده بندی صورت می گیرد درک کنیم و به کمک آرایش دوباره تداوم بی کران رویداد های ناهمسان به نظام کرانمند مشابهت ها.
سرشت هستی این است که هیچ رویدادی هرگز تکرار نمی شود اما سرشت اندیشه این است که ما رویدادها را فقط با یکسان انگاری هایی که گمان می کنیم میان آن ها وجود دارد در می یابییم.

 

 

نوشته شده توسط محمد حسینی در 4:4 بعد از ظهر | موضوع: واژه ها
• لينک ثابت   • 

 

نون و گلدون روایت حادثه ایست که برای مخملباف و پاسبانی رخ  داده است و آنها در تلاشی برای بازسازی حادثه ،فیلمی شبه مستند می سازند .بازیگران در جوانی انتخاب می شوند و داستان به همین سادگی آغاز می شود.

دلیل ساخت فیلم در ابتدا بسیار سطحی می نمایاند اما در واقع فیلم گل و گلدون از این جهت اثر مهم ایست که شروع تغییرات در افکار و گرایشات ذهنی مخملباف است.کارگردانی که تا قبل از این فیلم با ساخت فیلم هایی همچون بایکوت که بعد از انقلاب ساخته شده به تبیین ارزشهای انقلاب می پردازد  که طی آن به ارزشهای کمونیستی و کلا ارزشهای غیر انقلابی می تازد.
گل و گلدون شروع تردید و تغییر است در افکار مخملباف است.

همان طور که حوادث در طول فیلم پیش می رود داستان سعی دارد تا در عرض به درون شخصیت ها نزدیک شود.حوادث به عمد یا غیر عمد به طرز قابل ملاحظه ای موازی یکدیگرند.در واقع در راستای نزدیک شدن به عمق شخصیت ها از بزرگسالی به جوانی و بالعکس در دوایری موازی به یک نقطه میرسد.تفکر مسلط به فیلم تردید و تکرار است"در همه چیز".

انتخاب کاراکتر جوانی برای پاسبان تلاشی بی نتیجه در جهت جبران روزگار از دست رفته است.فیلم به ما می گوید اگر شرایط محیطی همان شرایط حادثه باشد بازیگران همان عمل و عکس العمل های شخصیت های واقعی را تکرار خواهند کرد .مخملباف قصد دارد از زاویه جدیدی به جبر نگاه کند و این سئوال در ذهن بننده ایجاد می کند که اعمال یک جوان هفده ساله در دوران انقلاب اقتضای شرایط بوده یا از روی تفکر؟

در باز سازی حادثه پاسبان ناگهان متوجه می شود که عمری فریب خورده.آگاهی زمانی رخ می دهد که از اول شخص به سوم شخص تبدیل می شود .فیلم به ما می گوید اگر فاعل به راوی تغییر پیدا کند شکل قضیه نیز بکلی متفاوت جلوه می کند .تفاوت ،بازیگری با کارگردانیست ،اول شخص با دانای کل است ،سرباز با فرمانده.
مخملباف روایت جدیدی از ان دوران دارد!
آگاهی یک پدیده است!

دختری که منشاء حادثه است و مورد   علاقه مخملباف و پاسبان بوده به هیچ   کدام از معشوقه هایش نمی رسد و بعد    از حادثه   هر سه در مسیر جدیدی قرار   می گیرند.
در حقیقت تمام ارزوها و امال دوران جوانی ،نجات بشریت ،رسیدن به عشق پاک  ،همه و همه یا بکلی فراموش شده و یا تغییر کرده است .مخملباف می گوید جبرآ این اتفاق دوباره برای هر نسلی تکرار     می شود.

 

مکالمه ها بسیار ساده ،واقعی و دلنشین است اما برای لذت بردن از فیلم باید به تمامی نکات ریز و گاهی گیج کننده که در لایه های زیرین فیلم نهفته است توجه کرد .نکاتی که بیان کننده دغدغه های فلسفه زندگی مخملباف است.  

 

کارگردان:محسن مخملباف
فیلم بردار:محمود کلاری
گرده کارگردانی:محرم زینال زاده ،ابوالفضل علاقه بند                                             
موسیقی:استاد مجید انتظامی

 

نوشته شده توسط محمد حسینی در 5:15 بعد از ظهر | موضوع: فیلم
• لينک ثابت   • 

 

 

 

                            " دریا "                                                               " فکر "

 پ.ن۱:
یک راهنمایی:لزومآ یک شئ آن چیزی نیست که ما می بینیم.در واقع بود و بازنمود یکی می شود و یک واژه قادر به بیان ان چیزی که ما می بینیم نیست.یعنی هر تصویر بشتر شبیه یک تصویر دیگر است تا چیزی که باز نمود آن است.

پ.ن۲:
بسیار از اوقات اتفاقات و چیزهایی که ما می بینیم به محتوی ربطی ندارد و اسامی بازگو کننده راز دیگریست که الزامآ به موازات رازی که در تصویر می بینیم نیست.

پ.ن۳:
این سومین باره که دارم این پست رو تغییر میدم تا شاید بتونم شما رو با حقیقتی درگیر کنم. 

نوشته شده توسط محمد حسینی در 2:7 بعد از ظهر | موضوع: واژه ها
• لينک ثابت   • 

 

جدیدآ نرسیده به آزادی را هم دور برگردان کرده اند.

 

 

نوشته شده توسط محمد حسینی در 1:25 بعد از ظهر | موضوع: خیابان
• لينک ثابت   • 

نوشته شده توسط محمد حسینی در 6:1 بعد از ظهر | موضوع: اجتماعی
• لينک ثابت   • 

همکنون در اینجا اتفاق مهمی در حال وقوع است.
به اینجا رسیدیم که دسته ای از وبلاگ ها را مورد تحلیل قرار دهیم که محوریت ان (خود) هستند.در نظر سنجی 75% رای دهندگان خود را درون گرا می دانستند البته باید گفت درون گرایی نوعی مریضی نیست.من خود را انسانی درون گرا میدانم و با تمامی ارتباطات زیاد روزانه با اطرافیان،درونم دنیای دیگری در جریان است که این وبلاگ هم قسمی از این دنیاست.نظر سنجی اذعان به درون گرایی با اکثریت داشت و با تمام احترامی که برای افرادی که تمامی تعاملاتشان با دنیای بیرون از خود است.
از اولین تحلیل راجع به وبلاگ نویسی اتفاقات جالبی افتاد ،پنجشنبه غروب به دعوت امرتـــــــات از دوستان وبلاگی برای دیداری دوستانه با چند تن از وبلاگ نویسان در کافه خانه هنرمندان دور هم جمع شدیم تا لحظاتی را که علاوه بر تاثیر گذاری بسیار شیرین بود را تجربه کنیم.با تمامی گرفتاری که داشتم از حضور در ان جمع بسیار خوشحالم ،شاید فکر نمی کردم دوستانی که می ایند تا این حد با چرایی امدنشان کلنجار رفته اند.همگی دلیل و دید گاهی عمیق داشتند که برایم جالب بود.
دوستان به ترتیب نشستن دور میز خود را معرفی کردند:
خانم مسیح اسمعیلی با وبلاگ برهنه در باد.قبلا با هم اشنایی نداشتیم، روزنامه نگاری کاملا پخته بود که به همراه همسری نوازنده و فهیم منو تحت تاثیر درکش از وبلاگ نویسی قرار داد.
وبلاگ نویسی رو عاملی میدونست که شعر هاش رو به بلوغ زود رس دچار کرده بود.
خانم ماهی کوچولو با وبلاگ سقف کاذب.با دختر کوچیکش امده بود.شاید وقتی با ذوق از وبلاگ نویسی می گفت از خودم خجالت می کشیدم.سخت با اراده بود باور نمی شد ممکن پشت این وبلاگ ها عوامل محیطی به این شکل باشه.
اقا سپهر با وبلاگ اشک عشق.روانشناسی ارام و عمیق و کم حرف بود و نتونستم ازش زیاد بدونم ،دلیلش برای نوشتن شاید به دلیل خیلی از ما شبیه بود اما اتفاقی اونو  متوجه خود کرده بود.کمی با او همزاد پنداری داشتم.
نفر بعدی خودم بود با وبلاگ پـــــرت. دلیل نوشتنم تنهایی در روز سیزده بدری بود که از برای تخلیه خودم وبلاگ نوشتم و بعدش شد خونه مجازیه من.راستش خیلی حرف زدم که بماند.
اقا ابوالفظل گل با وبلاگ سواد نامه انقدر عمیق و در عین حال دوست داشتنی بود که ترجیح می دهم فعلا نظری در مورد او ندهم اما تجربه و دغدغه هایش از چهره اش کاملا پیدا بود.
سارا خانم با وبلاگ پر و پیمون در انتظار گودو.دختری که چرای سنگینش را همه جا با خود می کشید .با وبلاگش اشنا بودم وبلاگش را برای کسانی که می خواهند اسوده و بی دغدغه زندگی کنند پیشنهاد نمی کنم.
المیرا خانم با وبلاگ یه دختر تعطیل. یکم با دختر اکتیوی که تو نت دیده بودیم فاصله داشت اما نسبت به سنش مطالب بسیار قویی داره.زیاد حرف نزد اما روی تعطیل بودن خودش خیلی تاکید داشت که من باهاش موافق
نبودم.
ماری خانم با وبلاگ سهم من همه اندوه است.که بزرگ مجلس بودن دیگه واقعا کم حرف بود اما وقتی با کلی زحمت ازش حرف می کشیدی از سال ها تجربه روز نامه نگاریش می گفت که واقعا به نظرم مفید بود.انقدر این زن در من تاثیر گذاشت که نمی تونم توضیح بدم ولی پست کردن برام شکل دیگه ای پیدا کرد.
نفر اخر امی خانم با وبلاگ امرتـــــــات بود که در واقع بانی دور هم جمع شدن بود فکرش قابل ستایش بود.
کلی راه امده بود و مارو دور هم جمع کرده بود.قضاوت در مورد وبلاگش رو بعهده خودتون می ذارم اما جدا دختر پری به نظرم امد.
یه علی اقای هم که هنرمند و تندیس ساز بود اخر بهمون اضافه شد که هنوز بلاگش و پیدا نکردم ولی تو اون مدت کم کلی از حضورشون فیض بردیم.
حقیقت اینه که خیلی از اشنا شدن با دوستان خوشحال شدم و جواب سئوال هایی رو پیدا کردم.مهمتر از همه تاثیرش روی نگاه من به وبلاگ نویسی بود و عینا دیدم که وبلاگ برای بعضی ها چقدر مهم است و برای بروز کردن ان چه مشکلاتی پیش رویشان است.
مطالب در این مرد در ذهنم بسیار است که بتدریج با شما در میان می گذارم.اما نکته مهم این است که به اهمیت هر پست پی بردم که گاهی چکیده تمام اندوخته های فردیست یا تمامی ذهنیت،دغدغه ها و کلا بینش فردی را نشان می دهد. بیایم از هر نوشته بسرعت نگذریم و کمی تامل کنیم.

 

در ارتباط با:وبلاگ نویسی (قسمت اول)  . وبلاگ نویسی ( قسمت دوم )

نوشته شده توسط محمد حسینی در 7:37 بعد از ظهر | موضوع: اجتماعی
• لينک ثابت   •