همکنون در اینجا اتفاق مهمی در حال وقوع است.

 این که این اتفاق چیست و دلیلش را کجا باید جستجو کرد...
این که اینجا کجاست...
هدف چیست؟
و این که، مخاطب کیست؟
چیزی که شاید قبل،بعد و یا در هنگام انجام کاری ذهنم را مشغول می کند یک کلمه است.
چرا؟
چرا من اینجا هستم؟
چرا من وبلاگ می نویسم؟
چرا سبک نوشته هایم این گونه است؟
و چرا تو می ایی و مرا می خوانی و نظرت را نسبت به نوشتهایم می گویی؟
(قبلا بگویم که من و تو در واقع من و توی نوعی است که به گستردگی این دنیای مجازیست پس
قضیه را شخصی نکنیم!)
شاید بتوان عنوان این نوشته را گذاشت هنجار شناسی بلاگ نویسی در ایران ولی علاقه ای به
عنوان ندارم چون عنوان شاید نیمی از مطلب را بازگو کند اما من می خواهم تو همرام بیای و در
این مسیر چیزهای زیادی هست که باید از تو یاد بگیرم.
می دانم خواندن یک  مطلب جدی و بلند بسیاری از اوقات حوصله همه مان را سر می برد.شاید به
این دلیل است که بسیاری از نوشته های بلاگی یا در اصطلاح پست ها مجیز شده است و انگار سبک
مینیمال نویسی راحت ترین راه برای جذب خواننده است.برای مثال یکی از محبوب ترین بلاگ هایی که من همیشه به ان سر می زنم بلاگ یکی از دوستان است که با حوصله عجیبی از طرف نویسنده به صورت هر روز به اصطلاح بروز می شود و بیش از دو سوم از نوشته هایش از حالات بیدار شدنش بروی
تخت خواب یا چیزی شبیه به ان است که با حالتی از تعجب و بی خبری معشوقه عریانش را در اغوش گرفته است.
در واقع من قصد ندارم به کسی خرده بگیرم و یا نوشته خاصی را برتر و یا ابتر بدانم قصد، تحلیلی با کمک شما دوستان است که به یقین بیشترین تاثیر در نوع نوشتها بعد از عوامل محیطی را دارا هستید.
سعی می کنم مختصر و مفید بنویسم ولی امید وارم با ور کنید که با هجمه عظیمی از سئوالات بعد
خواندن مطالبی در این دنیای مجازی روبرو هستم و قصد انجام کاری را دارم تا شاید بتوانیم با کمک هم
مطالب هدفمندی بنویسیم و این نوشته های ابدی را سرو سامان بدهیم.
ببنید شاید این سئوال پیش بیاید که دلیل این فکر چیست ویا مثلا سبک نوشته یک نیهیلیسم چه هدفی را می تواند دنبال کند ،در واقع قصد دارم جسته و گریخته بدون این که طرح کاملی از هدفم داشته باشم فقط شروع کنم و مثلا برای هدف یک نوشته ی نیهیلیسمی توجیهی به مثابه تاثیر نوشتهای بزرگانی مانند یغما جندقی در انقلاب مشروطه ایران و در عرصه جهانی مورد نام اشنایی مانند حضرت نیچه اورد.گرچه فاصله بسیار و قیاس اشتباه می نمایاند اما ما را به اصل قضیه همچنان وفادار نگاه می دارد.
در ذهنم پر از مثال است که دوست دارم با تو در میان بگذارم و نظرت را بپرسم. از روز نوشت ها،از دفترچه خاطره های خصوصی که دیگر مانند قبل خصوصی نیست ،از عاشقانه نوشتن ها و این که این همه عاشق را چرا در خیابان های به این شلوغی نمی بینم.از این که کار کرد این همه تکنولوژی چیست و ما با این وسیله اعجاب انگیز چه می کنیم.ایا ما ماشینه نشدیم و برای این تکنولوژی نمی نویسیم.آیا دنیای مجازی برایمان چراگاهی وسیع است که می ایم و می چریم و لذتی می بریم و می رویم.در واقع به نوعی می خواهم شروع کنم تا در خلال این مسیر با هم به نتیجه ای برسیم واز شما دوستان می خواهم که مرا یاری کنید.
برایم سوال اینجاست که چرا کاری که گذشتگانمان با چاپ سنگی و با کاغذ کاهی و اسب و...
ما نمی توانیم انجام بدهیم و به کجا می رویم.
دوستی می گفت جدیدا هر کسی مشکلی (روانی) دارد وبلاگی میزند و مانند بیماران ابسشنی (وسواسی) نظراتش را چک می کند.
تاسفم اینجاست که با اینهمه ازادی در این دنیای مجازی به چه کاری مشغولیم و طی پست های بعدی به این مطلب می پردازم.

بیایید به خودمان بیاییم فکر می کنم وقتش است کمی جدی تر به قضیه بنگریم.این نوشته تا ابد ماندگار است.

           صفر را بستند که به بیرون زنگ نزنیم

                                         از شما چه پنهان

                                                  ما از درون زنگ زدیم

 این را که می گویم خوب بخوان:

زندگی برای من مجموعه دریافت هایست که از طریق حواس پنج گانه بوجود می اید
من نمایش نامه نویس آن نیستم تنها به مثابه یک قابله می توانم به زایش زمان کمک کنم
خود می دانی و برایت از شکست روز هایی که با اندیشه های اگزیستانسیالیستی خود‌ سر خوش
بودم مسولیت تمامی امور را متوجه خودم می دانستم گفته ام اما حالا بدان که یک پانک با
برخی گرایش هایی نئو لیبراستی ام و حوصله خودمم ندارم.
تو خود می دانی چقدر اطرافم را خلوت کرده ام تا خود را بیابم و همان طور که گفتم زندگی
برایم مجموعه دریافت هایست که از طریق حواس پنج گانه بوجود می اید و این یعنی تجربه
تجربه ای که قسمتی از ان تنهاییم است.
شاید این بار هم اشتباه باشد اما من از تمامی تجربه هایم چه راست و چه خبط لذت می برم
اما این بار از تمامی لذت هایم ‌ از همه انها دل کنده ام در ارزوی وصال جهشی به فراسوی نیک
و بد و التزام ان را پسا مدرنیستی فلسفی یا فته ام اگر چه از تاریخ بیداری ایرانیان شروع کرده
 و نمی دانم پایان ان کجاست و حالا دیگر قبول ندارم  انسان تنها موجودی است که وجودش بر ماهیتش مقدم است و باورکن که وجود خودمم زیر سئوالی به عظمت تاریخ بیداری ایرانیان است اگر چه به این که بیداریی هم درکار باشد شک دارم.
بدان که از تمامی لذت هایم دست کشیده ام .باشد که رستگار شویم.

پ.ن:بگذارم و بگذریم  بگذاریم و بگذریم  بگذاریم و بگذریم ...
پ.ن۲:ببخشید که اینقدر خود خواهانه می نویسم دوست دارم که انطور که می خواهم بنگارم گر چه می دانم طالبان کمی دارد.ببخشید.

دیگر نترس بچّه که لولو فرار کرد!
از دشت چشمهای تو آهو فرار کرد
از دست زن که دست نوازش بر او کشید
مانند یک پرنده ترسو فرار کرد
گفتند: آبروی زن اینجا به ... گریه کرد
گفتند: مرد باش ... ولی او فرار کرد
سردرد هی گرفت وسرش را به خویش کوفت
ترسید و پشت فاصله بانو فرار کرد
مرد گفت ،« دیوارها کلید ندارند »
زن خود کشی نمود و به آن سو فرار کرد
لولو شبیه کودکی من شد و گریست
وقتی که از قلمرو جادو فرار کرد
جادو گری شبیه گل مریمم شد و
مردی سوار دسته جارو فرار کرد

پ.ن:می دونی کی بهم احساس ترسو بودن دست میده!
وقتی مطلبت رو با عجله می خونم و لذت می برم واسه ترسیدن از گذر زمان نظر نمی دم و یه چیزی جا می مونه تو بلاگت!

     به شماته ي ساعت که گهي راست
                                             شود بر عقب من
     به سرمايه ي مادر که گهي خار شود
                                             در چش و چالش
     غمم اينست که گر انسان شدم را 
                                             نبودست اراده
      در پي آمدن و رفتن ما هم به دليلي که
                                            يقينم نشد حاصل
       ز گهواره ي ما که همان گور بشد
                                             در ازليت
       ز احوال و مکانم که معلوم نشد
                                             در ابديت

پ.ن:شب قشنگیست،از بلندگو ها صدای زیبایی می آید، مردم منقلب شده اند،لحظات زیبا ییست.
    موقع خواب است
         مردم برای دریدن هم اماده می شوند!